تو کجایی

خالی شده شهر

از آدم­ها

از باد

از ابر.

درخت­ها

گرده­های‌شان را و گلبرگ­هایشان را

در خیابان­ها رها کرده‌اند

آفتاب

بیهوده می­تابد

بیهوده این سایه­ها

دراز می­کشند روی خیابان

انتظارشان بیهوده است

اتوبوسی حتی

نمی­گذرد

*

خواب

در دهان من خمیازه می­کشد

هنوز اول بهار است

(این دورِ چندم است زمین تاب می­خورد؟)

پس چرا ساختمان­ها

درخت­ها، پل­ها، رودخانه­ها

سر جای‌شان ایستاده­اند

و حال‌شان به هم نمی­خورد

از دیدن دوباره بهار

چرا مورچه­ها

با تکه­های نان

و گنجشک­ها با چینه­های خالی

سر نمی­کنند؟

چرا عنکبوت­ها

مگس­های تازه می­جویند

از ارتفاع پست زندگی؟

پرستوهایی که با بادها رفتند

چرا دوباره بر می­گردند

          به جستجوی لانه­های ریخته­شان؟

می­خواهم

همه جاده­ها را از روی نقشه­ها بلیسَم

می­خواهم خیابان­ها را پاک کنم

و جای هر چهارراه قاصدکی بگذارم

تا وقتی به هوا بر می­خیزد

ماشین­ها و آدم­های‌شان را

با خود بردارد

*

بهار

به من کلک می­زند

و سیزده فروردین

مثل زندانی است

که درهای شیشه­ای­اش را

رو به خیابان خالی گشوده­اند

سیزده فروردین

مثل عادی­ترین ساعات زمستان

در برف یا گَرده گل­ها

در سکوت خیابان

                    می­گذرد

*

حالا که نیستی

ظرف­ها را شسته­ام

گلدان­ها را آب داده­ام

حالا که نیستی

آش سرد می­شود

و چای‌های غروب­

نخورده می­مانند

به میز تکیه می­دهم و خوابم می­برد

به ابر تکیه می­دهم و به پشتی

و صدایم خیس می­شود از بارش یادت

*

پیاده­روها

سنگفرش‌شان را گرم در آغوش کشیده‌اند

از آسفالت داغ و جای پای سربازان

                   پاک شده­اند

 و

پنجره­ها

به نگاه مرده­ای می­مانند

که به چشم­های شاعر خیره­اند

و تلفن

در خواب خودش زنگ می­زند

*

حالا که نیستی

جای بهار

کلمه­ای بگذار

که با تو بیاید

مثل درخت، مثل بهشت

مثل نفس که با تو می­کشم

حالا که نیستی

دلیلی به من بگو

که زنده بمانم

دروغی

که سیزده را با آن سر کنم.